Αντιμετώπιζαν κι εκείνοι τα δικά τους προβλήματα. Δεν είχαν τρόπο να διανέμουν την ψαριά σε όλο το νησί. Δεν είχαν ένα σταθερό μέρος να πουλάνε τα ψάρια τους. Δεν ήξεραν πώς να φτάσουν αυτά τα ψάρια από το νησί τους στην στεριά κι από εκεί στην ενδοχώρα. Προβλήματα που συνάντησαν και συναντούν όλες οι κοινωνίες στην ανάπτυξή τους. Αλλά είχαν ξεπεράσει τα βασικά προβλήματα. Εκείνα που απασχολούσαν όλους τους άλλους ψαράδες του νησιού. Κι αυτό έγινε γιατί βρέθηκε μία οργάνωση εκεί και έδειξε δυο σωστές κατευθύνσεις σε ανθρώπους που διψούσαν να βγουν από τον μικρόκοσμό τους.
Η ActionAid δεν θα μπορούσε να αγοράσει βάρκες ή μηχανές για όλους. Δεν είναι αυτός άλλωστε ο σκοπός τους έργου της. Η ActionAid είναι εκεί σε κάθε ένα από τα 32 χωριά του νησιού Mafia για να βοηθήσει τους κατοίκους με όποιο τρόπο μπορεί. Άλλους χτίζοντάς τους σχολεία και ιατρεία, άλλους δείχνοντάς τους το πώς οι συνεταιρισμοί και οι συνεργασίες θα ωφελήσουν τη ζωή τους. Κι άλλους, όπως στο χωριό Utende, μαθαίνοντάς τους την αξία της εκπαίδευσης των παιδιών ή την έννοια του σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.
Η οικογένεια αυτού του φτωχού ψαρά, της βάρκας χωρίς μηχανή, φιλοξένησε για πέντε ημέρες τρεις ανθρώπους. Εμένα, την Σίσσυ Γκουρνέλου από την ActionAid και τον φωτογράφο Νικόλα Μάστορα. Μας μαγείρευαν, μας φρόντιζαν, μας κρατούσαν συντροφιά και την τελευταία ημέρα μάς γέμισαν δώρα για να πάρουμε πίσω στην πατρίδα μας. Και μας αποχαιρέτησαν λέγοντας πόσα είχαν κερδίσει εκείνοι από τις μέρες που περάσαμε μαζί τους.
Και κάπως τώρα στο μυαλό μου αυτή η βάρκα του Ahmadi δεν μοιάζει τόσο άδεια. Κι ο ψαράς αυτός δεν μοιάζει τόσο φτωχός. Γιατί ό,τι κι αν τον βαραίνει στην καθημερινότητά του, όσους μπελάδες κι αν φέρνει η πλημμυρίδα και η άμπωτη στον τόπο του, όσο λίγα κι αν είναι τα ψάρια κάθε πρωί στα δίχτυα του, από την πρώτη ημέρα που βρέθηκα εκεί μέχρι την τελευταία, το πρόσωπό του είχε πάντα ένα χαμόγελο καθώς μας αντίκρυζε. Και τα σκληροτράχηλα κοκκαλιάρικα χέρια του έσφιγγαν τα δικά μας σαν να μην έχουν νόημα τα προβλήματα. Σαν να παίζει ρόλο μόνο η ουσία του να συναντάς έναν άνθρωπο από έναν τόπο μακρινό και να τον βάζεις στην καρδιά σου. Σαν να παίζει ρόλο μόνο η αγάπη.